กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่สองร้อยยี่สิบสอง พอใจในตัวเขามาก
“เลือดพวกนั้นเป็นของจริง” เผยหยวนเหลือบมองพวกเขาแล้วเสริมอีกประโยค “ถ้าไม่จริง จะหลอกสายจิตไม่ได้หรอก”
สมาชิกในทีมฟังอย่างเหม่อลอย บนใบหน้าเผยความรู้สึกละอายใจออกมาเล็กน้อย “ขอโทษครับ สิ่งที่ผมพูดไปเมื่อครู่นี้……”
ไม่รอให้เขาพูดจบ ซูชิงก็ขัดจังหวะด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ไม่ต้องขอโทษ”
“ในสถานการณ์แบบนั้นคุณอยากแก้แค้นให้เพื่อนร่วมทีม แสดงว่าคุณเป็นคนมีเลือดนักสู้ เรื่องนี้ไม่มีอะไรผิด”
ซูชิงไม่ได้เก็บเรื่องเมื่อครู่มาใส่ใจจริงๆ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ไม่จำเป็นต้องถือสาหาความให้มากนัก
เมื่อได้ยินคำพูดของเขา คนผู้นั้นก็คลายกำปั้นที่กำแน่นออก