กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
บทที่เก้าสิบเอ็ด เด็กหญิงตัวเล็ก
หลังจากฟ้าสว่าง ครอบครัวก็ออกเดินทางต่อ
ตลอดทางสามารถมองเห็นผู้รอดชีวิตจำนวนไม่น้อยที่ยอมสู้กันจนหัวร้างข้างแตกเพียงเพื่อน้ำดื่มหนึ่งขวด โดยไม่กังวลเลยว่าจะดึงดูดให้ซอมบี้มารุมล้อม
หลี่ซิ่วหลานมองผ่านหน้าต่างรถอยู่ครู่หนึ่งแล้วถอนหายใจ
“สถานการณ์แบบนี้ยิ่งนับวันยิ่งยากลำบาก ไม่รู้ว่าโลกนี้จะเป็นอย่างไรต่อไปในอนาคต”
“คุณป้าไม่ต้องห่วงค่ะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเราก็จะอยู่ด้วยกันตลอดไป” เถียนเหมยเหมยพูดแทรกขึ้นมาเพื่อปลอบใจ
ซูชิงไม่ได้พูดอะไร เธอขับรถบ้านไปจอดที่หน้าประตูฐานเพาะปลูกแห่งหนึ่ง