กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 12 ชาติหน้าจงลืมตาให้กว้าง
ซูชิงไม่แม้แต่จะปรายตามอง
ในจังหวะที่มือสกปรกมอมแมมนั่นกำลังจะสัมผัสโดนเป้สะพายหลัง มือซ้ายที่เธอปล่อยทิ้งไว้ข้างลำตัวมาตลอดก็พุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว และคว้าเข้าที่ข้อมือของคนผู้นั้นได้อย่างแม่นยำไร้ที่ติ
“กร๊อบ!”
เสียงกระดูกแตกดังชัดเจนในสภาพแวดล้อมที่อึกทึกจนฟังดูบาดหูเป็นพิเศษ
“อ๊าก——!”
เจ้าคนผอมแห้งส่งเสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด ร่างทั้งร่างทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้นตามแรงของซูชิง เหงื่อเย็นผุดพรายออกมาในทันที
ซูชิงไม่แม้แต่จะชายตามองเขา เธอสะบัดมือทิ้งราวกับกำลังโยนถุงขยะทิ้งไปอย่างไรอย่างนั้น ร่างนั้นถูกเหวี่ยงออกไปไกลสองเมตร กระแทกเข้ากับพื้นอย่างแรงจนลุกไม่ขึ้นอยู่พักใหญ่