กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
จวบจนกระทั่งดวงอาทิตย์คล้อยต่ำ อาทิตย์อัสดงสาดแสงอาบชโลมไปทั่วทั้งทุ่งหญ้าใหญ่
หลินเสี่ยวโต้วกับโจวชิงหล่างถึงได้ขี่ม้ากลับไปอย่างไม่เร่งรีบ
อาทิตย์อัสดงคล้อยต่ำ เงาแผ่นหลังของคนทั้งสองที่เคียงคู่กันดูอบอุ่นอย่างยิ่ง
โจวชิงหล่างมาส่งหลินเสี่ยวโต้วถึงฟาร์มปศุสัตว์
เขาพลิกตัวลงจากม้า เงยหน้ามองสบตาเธออย่างอ่อนโยน แววตาคู่นั้นราวกับเปี่ยมล้นไปด้วยซิงเหอ
“เสี่ยวโต้วจื่อ ดูแลตัวเองให้ดี ๆ นะ ฉันจะรอพวกเรากลับมา”
นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เขาพูดประโยคนี้
หลินเสี่ยวโต้วยกยิ้มมุมปาก “ตกลง พูดคำไหนคำนั้น”
สายตาของเธอกระจ่างใสทว่าแน่วแน่ กำลังส่งต่อคำมั่นสัญญาไปให้โจวชิงหล่าง
ในใจของโจวชิงหล่างพลันผุดความอบอุ่นขึ้นสายหนึ่ง “กลับเข้าไปเถอะ รีบพักผ่อนเสียแต่หัวค่ำ”