เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลินเสี่ยวโต้วไม่รู้เลยว่ามีคนมารนหาที่ตายถึงที่อีกแล้ว
ในเวลานี้ เธอควบม้าโลดแล่นอยู่บนทุ่งหญ้าใหญ่อย่างอารมณ์ดีเป็นที่สุด
คุณนายลี่ถ่าพาพวกเขาไป พลางแนะนำทิวทัศน์อันงดงาม พลางอธิบายประวัติความเป็นมาของชนเผ่า
ขี่ม้าตลอดทาง ใช้เวลาไปเกือบสองชั่วโมงกว่า ถึงจะเที่ยวชมชนเผ่าโดยคร่าว ๆ จนครบ
พอกลับมาพักผ่อนที่กระโจมมองโกล หลินเสี่ยวโต้วก็เอ่ยขึ้นว่า
“คุณนายลี่ถ่า ชนเผ่าของท่านกว้างใหญ่มากจริง ๆ เมื่อกี้ทางนั้นยังมีทิวทัศน์สวย ๆ อีกตั้งหลายแห่งที่ฉันยังดูไม่ทั่ว ฉันขอขี่ม้าไปเดินเล่นอีกรอบได้ไหมคะ”
คุณนายลี่ถ่ายิ้มพลางกล่าว “ได้สิ เดี๋ยวฉันให้คนไปเป็นเพื่อนเธอแล้วกันนะ”
หลินเสี่ยวโต้วส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันแค่อยากไปเดินเล่นเรื่อยเปื่อย อีกสักพักก็กลับมาแล้ว”
เธออยากจะไปดูทางฝั่งหมิงจูสักหน่อยว่าพอจะหาโอกาสอะไรกันได้บ้างหรือไม่
ขณะที่แอบไปลอบฟังกลางดึกคราวก่อน เธอได้ยินบทสนทนาของสองแม่ลูกคู่นั้น รู้สึกว่าคนที่ชื่อซูหย่าไม่พอใจหมิงจูเอามาก ๆ