ตอนที่ 150 พอเพียงที่จะต่อสู้กับทุกสิ่ง

เฉินจวี๋เฝ้ารอคอยด้วยใจจดจ่อว่าหลังจากลูกชายฟื้นขึ้นมาแล้วจะช่วยเธอ

ทว่าช่วงบ่ายของวันที่สอง เมื่อเซียวจิ่งเย่าย้ายจากห้องผู้ป่วยวิกฤตมายังห้องผู้ป่วยทั่วไป และได้ยินเรื่องนี้จากปากของแม่

ปฏิกิริยาแรกของเขากลับเป็นการซักถามอย่างเอาเรื่อง

“สหายหลินมีน้ำใจช่วยชีวิตผมไว้ ตั้งสองครั้งด้วยกัน ท่านปฏิบัติต่อผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตลูกชายของท่านแบบนี้เหรอครับ”

เซียวจิ่งเย่าขมวดคิ้วเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าดูไม่สบอารมณ์เป็นอย่างยิ่ง

หัวใจของหวงหย่าซินกระตุกวูบ หรือว่าเรื่องนี้จะเป็นเรื่องจริง

เธอกลอกลูกตาไปมา ก่อนที่เฉินจวี๋จะอ้าปากพูด ก็แสร้งทำเป็นเอ่ยขึ้นอย่างเสแสร้งว่า

“ความผิดฉันเองค่ะ ฉันเข้าใจผิดไปเอง ฉันคิดว่าสหายหลินร่างกายผอมบางขนาดนั้น คงแบกพี่ใหญ่เซียวอย่างคุณไม่ไหว

เพียงแต่พี่ใหญ่เซียวคะฉันไม่เข้าใจเลย เจ้าหน้าที่ความมั่นคงดี ๆ คุณไม่ทำ ทำไมถึงวิ่งไปเป็นเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนที่ฟาร์มเลี้ยงสุกรได้ล่ะคะ เป็นเพราะสหายหลินก็อยู่ที่นั่นด้วยเหรอ”

เซียวจิ่งเย่าเหลือบมองเธออย่างเย็นชา “สหายหวง คุณดูเหมือนจะก้าวก่ายมากเกินไปแล้วนะ เราไม่ได้สนิทกันสักหน่อย”