ตอนที่ 140 จู่ ๆ ก็เริ่มสงสัยสายตาตัวเอง

สวีโม่เก็บเศษผ้าขี้ริ้วขึ้นมา พันแผลที่ฝ่ามือ

จากนั้นก็เงยตาขึ้น ยิ้มเย้ยหยันให้อีกฝ่าย

“นายมีวิธีอะไรกัน ถ้าเก่งจริง จำเป็นต้องแคะขี้มูกเล่นขี้หมูอยู่ทุกวันเหรอ”

เจ้าวัวโง่ใหญ่หน้าดำคล้ำ คิดว่าเขาอยากทำนักหรือไง

มีเพียงทำแบบนี้ คนอื่นถึงจะคิดว่าเขาเป็นคนปัญญาอ่อน จะได้ไม่จับจ้องมองเขามากเกินไป และสะดวกต่อการเคลื่อนไหวของเขาด้วย

เจ้าวัวโง่ใหญ่ “ข้างบนฉันมีคนคอยประสานงาน ถ้านายอยากออกไปจากฟาร์มเลี้ยงสุกรจริง ๆ ฉันช่วยใช้เส้นสายให้ได้ แต่นายต้องรับปากเงื่อนไขฉันข้อหนึ่ง”

สายตาของสวีโม่ชะงักไปเล็กน้อย “เงื่อนไขอะไรกัน”

เจ้าวัวโง่ใหญ่จ้องเขาเขม็ง “ให้นายทรยศประเทศตัวเอง นายจะทำไหม”