กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ทั้งสองคนวิ่งหอบแฮ่ก ๆ มาจนถึงเนินเขาเตี้ย ถึงได้หยุดฝีเท้าลง
จูชิงชิงมองสวีโม่ด้วยสีหน้ากระวนกระวายใจ พลางเอ่ยถามว่า
“สวีโม่ นายเป็นยังไงบ้าง ดวงตายังเจ็บอยู่ไหม”
สวีโม่ส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่เจ็บแล้ว”
จูชิงชิงมองรอยเขียวคล้ำเป็นวงรอบดวงตาของเขา รู้สึกปวดใจจนน้ำตาแทบจะร่วงหล่น
“เป็นเพราะฉันเอง... เป็นเพราะฉันทั้งหมด... ถ้าฉันไม่ไปยั่วโมโหเธอ นายก็คงไม่ถูกซ้อมจนกลายเป็นแบบนี้หรอก...”
สวีโม่ดึงมือเธอขึ้นมากุมไว้แน่น พลางปลอบโยนว่า
“พี่สาว จะโทษพี่ได้ยังไงกัน ถ้าจะโทษก็ต้องโทษผู้หญิงใจร้ายอย่างหลินเสี่ยวโต้วสิ!”
พอพูดถึงหลินเสี่ยวโต้ว จูชิงชิงก็โมโหจนฟันเคี้ยวกรอด ๆ
“จริงแท้แน่นอน เธอเป็นนังบ้าชัด ๆ พูดไม่เข้าหูก็ลงไม้ลงมือทำร้ายคน!