ตอนที่ 72 โจวชิงหล่างเขียนจดหมายแล้วจากไป

ภายในห้องใต้ดิน แสงสว่างสลัวรางและเงียบสงบ

โจวชิงหล่างเปิดหีบไม้เก่าคร่ำครึใบหนึ่ง แล้วยื่นมือเข้าไปคลำหาของข้างใน

ในที่สุดก็หยิบเอาไข่มุกราตรีที่ส่องประกายแสงแวววาวกระจ่างใสเม็ดหนึ่งออกมา

ฝ่ามือลูบคลำไข่มุกราตรีเบา ๆ โจวชิงหล่างครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้นก็ยื่นมือเข้าไปในหีบอีกครั้ง แล้วหยิบไข่มุกราตรีอีกเม็ดที่สุกสกาวเจิดจ้าออกมา

ต่อมา เขาหมุนตัวเดินไปหน้าหีบไม้อีกสองสามใบที่อยู่ด้านข้าง

เปิดพวกมันออกอย่างชำนาญ พลางหยิบกำไลลูกประคำหยกที่เรียบเนียนอบอุ่นขึ้นมาสองเส้นอย่างรวดเร็ว แล้วโยนลงในตะกร้าผักข้าง ๆ อย่างไม่ใส่ใจนัก

“พวกนี้น่าจะพอจ่ายเป็นค่าอาหารของวันนี้แล้วมั้ง”

โจวชิงหล่างพึมพำกับตัวเอง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

ยามใดที่นึกถึงแม่หนูภูตพรายคนนั้น อารมณ์ของเขามักจะเบิกบานใจเป็นพิเศษเสมอ