ตอนที่ 44 เซียนสวรรค์ลงมาโลกก็ได้แค่นี้

“กึงกัง~ กึงกัง~”

รถไฟเขียวแล่นอยู่ภายในอุโมงค์อันมืดมิด

วินาทีที่พ้นออกจากอุโมงค์

ภายในตู้โดยสารก็สว่างไสวขึ้นมาในชั่วพริบตา

ใบหน้างดงามหยาดเยิ้มล่มบ้านล่มเมืองปรากฏสู่สายตาทุกคน

ชั่วขณะนั้น ทั่วทั้งห้องพลันเปล่งประกายเจิดจ้า

แสงแดดนอกหน้าต่างสาดส่องหักเหเข้ามา

ตกกระทบลงบนใบหน้าขาวผุดผ่องโปร่งแสงของเด็กสาว ทอประกายรัศมีชวนหลงใหลราวกับกระเบื้องเคลือบสีขาว

ผิวพรรณของเธอบอบบางเต่งตึง คิ้วตาคมชัดดุจภาพวาด กลิ่นอายสงบเย็นเยียบ

ประหนึ่งดวงจันทร์กระจ่างบนฟากฟ้า ทอแสงนวลผ่องงดงาม ได้แต่มองดูมิอาจเอื้อมคว้า