กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
อู๋หย่าทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้วจริงๆ เธอตะโกนออกมาอย่างโมโหโกรธา
“ฉันเคยพูดตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าแกสู้เสวี่ยเฟยไม่ได้ หลินเสี่ยวโต้ว แกอย่ามาพูดจาซี้ซั้วนะ!”
ต่อให้ในใจเธอจะคิดแบบนั้น แต่เธอก็ไม่เคยพูดออกมาเลย
ตอนนี้พอถูกเปิดโปงความคิดต่อหน้าผู้คน ความรู้สึกนั้นก็เหมือนกับการกอดเตาไฟกลางฤดูร้อน ร้อนรุ่มกระวนกระวายจนแทบบ้า!
หลินเสี่ยวโต้ว “คุณดูสิ! แม่แท้ ๆ ยังดุฉันเลย เธอถึงกับดุฉันเพื่อตัวปลอมคนหนึ่ง!”
อู๋หย่า ......
ลมหายใจ! ลมหายใจ!
เธอโมโหจนลมหายใจแทบไม่ทันแล้ว
ถ้าหากมีรถพยาบาลอยู่แถวนี้ เธอคงล้มตัวลงไปนอนบนนั้นได้ทันที
ทางด้านหลินเสวี่ยเฟยยิ่งไม่ต้องพูดถึง