ตอนที่ 12 ฉันจะทำให้คนนี้ตายไม่มีที่ฝังศพ

แววตาของหลินเสี่ยวโต้วเป็นประกาย ก่อนจะแอบสะกดรอยตามไปเงียบ ๆ

มิน่าล่ะเธอถึงหาของดีในสถานีรับซื้อของเก่าไม่เจอ ที่แท้ก็ถูกคนพวกนี้ขนไปหมดนี่เอง

อาจเป็นเพราะผลจากการกินโอสถพลังเทพเสริมกายา

ร่างกายของหลินเสี่ยวโต้วจึงเบาราวกับนกเธอแอ่น เดินเหินไร้ซึ่งสรรพเสียง เหมาะแก่การสะกดรอยตามเป็นที่สุด

เธอตามคนกลุ่มนั้นไปตลอดทาง จนกระทั่งมาถึงป่าละเมาะแถบชานเมือง

หลินเสี่ยวโต้วซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง แล้วได้ยินบทสนทนาของคนไม่กี่คนนั้น

“ในที่สุดก็ขนของมาถึงที่นี่จนได้ ตลอดทางใจเต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆ กลัวแทบแย่ว่าจะมีคนมาเห็น”

ชายหนุ่มคนหนึ่งปาดเหงื่อ สีหน้ายังคงหวาดผวาไม่หาย

“แกจะกลัวอะไร พวกเรามีเบื้องหลังคอยหนุน คนอื่นเห็นพวกเราก็วิ่งหนีแทบไม่ทันแล้ว ใครจะมามัวสนใจเรื่องพวกนี้!”