เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 476 เซิ่งกู่ (3พัน)
สองแสนปีผ่านไปเพียงชั่วพริบตา ราวกับม้าขาวตัวหนึ่งเผ่นผ่านกาลเวลาอันยาวนาน
นครเซียนจงเทียนเจริญรุ่งเรืองยิ่งขึ้นทุกวัน ตั้งตระหง่านอยู่ในแดนจริง กลายเป็นเมืองใหญ่ที่สุดเป็นอันดับหนึ่งที่ไม่มีใครสั่นคลอนได้แล้ว
ธงใหญ่ของราชสำนักสวรรค์ปลิวสะบัด ตั้งอยู่บนยอดเมือง แผ่กลิ่นอายเต๋าแห่งสรรพฟ้าลงมา ประกาศพระบารมีอันสูงสุดของจักรพรรดิหวงกู้จิ่วฮวงผู้ปกครองทั้งพิภพ
สองแสนปีผ่านไป พรสวรรค์รุ่นใหม่ของแดนจริงผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด ส่วนกระดูกของคนรุ่นเก่าก็ถูกฝังจมลงสู่แม่น้ำแห่งกาลเวลา
แต่มีชื่อหนึ่งที่ไม่จางหายชั่วยุคสมัย ตราตรึงอยู่ในใจของสรรพชีวิตนับร้อยล้าน — จักรพรรดิหยวน
กลางลานกว้างของนครเซียนจงเทียน รูปปั้นองค์นั้นยังคงยืนนิ่งอยู่
ผมขาวราวหิมะ ชุดคลุมดำหนักอึ้ง ดวงตาคู่นั้นมองออกไปยังแดนไกลอันเวิ้งว้าง ราวกับกำลังทอดสายตาลงมาดูความผันผวนชั่วนิรันดร์
สองแสนปีมาแล้ว ธูปเทียนไม่เคยขาดสาย สรรพชีวิตยังคงกราบไหว้ไม่เคยหยุด
ส่วนในหุบเขาลึกแห่งหนึ่งที่ตัดขาดจากโลกภายนอก หมอกเมฆหนาแน่นปกคลุมฟ้าดินจนมิด เวลาที่ไหลเวียนอยู่ในที่แห่งนี้กลับเชื่องช้ากว่าข้างนอกมาก