เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 467 ห้วงกาลอันกว้างใหญ่ ไม่มีวันขัดเกลาจิตวิญญาณจักรพรรดิให้เลือนหาย (4พันตัวอักษร)
ลมยาวแห่งห้วงกาลโบราณหวนคำราม พัดผ่านซากกระดูกที่เกลื่อนพื้น ราวกับครวญเพลงไว้อาลัยที่ไร้เสียง
“กลับ... กลับแดนจริง”
เจ้าตำหนักเจวี๋ยเซียนสูดลมหายใจลึก ฝืนกดอารมณ์ที่ปั่นป่วนลง เสียงแหบพร่าแผ่ไปทุกซอกทุกมุมของกองทัพพันธมิตรที่ยังเหลืออยู่ “ฝ่าบาทเอาชีวิตของพระองค์เองแลกเวลาหายใจสามยุคมาให้พวกเรา พวกเราละทิ้งการเสียสละของพระองค์ไม่ได้!”
สามยุค
จะว่ายาวก็ไม่ยาว ถ้าเทียบกับอายุขัยอันยาวนานของจักรพรรดิเซียน อาจไม่น่าพูดถึงด้วยซ้ำ แต่สำหรับสรรพชีวิตนับร้อยล้านในแดนจริง สามยุคนี้คือความหวังทั้งหมด ในช่วงเวลานี้ พวกเขาหวังว่าจะมีจักรพรรดิสวรรค์องค์ต่อไปถือกำเนิดขึ้น
พวกเขาต้องพาข่าวที่ทั้งโหดร้ายและหนักอึ้งนี้กลับไป ต้องรักษาความสงบที่จักรพรรดิเอาชีวิตแลกมา ต้องเตรียมทุกอย่างให้พร้อมรับหายนะที่จะมาถึงหลังผ่านไปสามยุค
เหล่าผู้บำเพ็ญที่เหลือรอดเงียบ ๆ เก็บข้าวของที่แตกหักของสหายที่จากไป เก็บเศษศาสตราจักรพรรดิที่ยังพอสมบูรณ์ ไม่มีเสียงเอะอะ ไม่มีเสียงโห่ร้องฉลองชัย
ศึกครั้งนี้ พวกเขาตีกระแสอันตรายของหายนะจนถอยไปได้ แต่พวกเขาก็สูญเสียจักรพรรดิสวรรค์ของตัวเอง
กองทัพใหญ่ค่อย ๆ หันทิศ มุ่งสู่ประตูส่งตัวที่อยู่ไกลลิบในแดนจริง