เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 465 เจ้ามีพรสวรรค์ไม่เลว เหตุใดไม่ยอมสวามิภักดิ์ต่อข้า (4พันตัวอักษร)
ในส่วนลึกของทะเลอัปมงคล ที่ราบสูงหมื่นยุคทอดตัวขวางอยู่กลางความโกลาหล
หมอกดำเน่าผุสีเทาหม่นเหมือนราตรีนิรันดร์ ปกคลุมไปทั่วทุกทิศ ระยะหลายร้อยล้านล้านลี้ไม่มีแสงสักเสี้ยว มีเพียงร่างของจักรพรรดิโบราณที่ตกต่ำเหล่านั้น ที่เปล่งประกายจักรพรรดิอันมืดมัวจางๆ ออกมา ส่องให้ดินแดนตายที่ฝังวีรบุรุษนับไม่ถ้วนหลายยุคสมัยแห่งนี้สว่างวูบวาบไม่คงที่
เซียนจักรพรรดิที่ตกต่ำกว่าสองร้อยองค์ลอยนิ่งอยู่หน้าที่ราบสูง
บางองค์ร่างแหลกเหลวไปกว่าครึ่ง กระดูกอกทะลุ กระดูกจักรพรรดิสีขาวซีดโผล่ออกมาข้างนอก มีเส้นสายอัปมงคลสีเขียวอมดำพันรอบอยู่เป็นเส้นๆ
บางองค์ศีรษะแตกไปครึ่งหนึ่ง ในเบ้าตาที่เหลืออยู่ไม่มีความคิดสักนิด เหลือเพียงความเย็นชาไร้ความรู้สึกที่ถูกหายนะชะโลมไว้
แต่ก่อนพวกเขาเคยเป็นเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ที่คุ้มครองสวรรค์ทั้งมวล เป็นบุคคลไร้ผู้เทียบเคียงที่ชื่อก้องทั้งยุค แต่ตอนนี้กลับตกเป็นหุ่นเชิดฆ่าฟันในมือต้นกำเนิดอัปมงคลกันหมดแล้ว
กาลเวลาหมื่นยุคผ่านไปเนิ่นนาน ปีนั้นพวกเขาอาสาไปตายอย่างอาจหาญ อยากกำจัดภัยพิบัติให้สิ้นซาก แต่สุดท้ายกลับตกต่ำถึงเพียงนี้ น่าสังเวชสักเพียงใด และก็เสียดแทงใจสักเพียงใด
จักรพรรดิหยวนยืนอยู่หน้าสุดของกองทัพ ผมขาวถูกสายลมกร้าวแห่งความโกลาหลพัดจนปลิววุ่น อาภรณ์จักรพรรดิสีดำสะบัดดังพรืดๆ