เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 445 ผลึกแดนสัจทั้งเจ็ด ครบแล้ว! (3,000 คำ)
ศาลาหยกชั้นบนสุดของหออวิ๋นต้าง ตั้งตระหง่านอยู่บนยอดนครเซียนทงเทียน เปิดโล่งสู่ความว่างทั้งสี่ด้าน ลมแรงพัดกรรโชก มองลงไปก็เห็นแสงไฟนับร้อยล้านดวงของนครใหญ่ทั้งเมือง ทิวทัศน์งามที่สุดของโลกมนุษย์อยู่ในสายตาหมด
ตะวันตกดิน แสงอัสดงย้อมท้องฟ้าไว้ครึ่งซีก ทองเหลวทั่วฟ้าเทไหลลงมา เคลือบหอคอยงดงามและตำหนักเซียนนับพันนับหมื่นที่ตั้งเรียงอยู่เบื้องล่างไว้ด้วยแสงทองจาง ๆ หนาแน่นและเป็นประกายวาววับ
ลมยามค่ำพัดผ่านศาลา พาเอากลิ่นหอมชาอ่อน ๆ ลอยวนอยู่เหนือแท่นหยกที่เงียบสงัด กลิ่นอายอันสดชื่นทอดยาวไม่จาง ชำระใจคน
เทพธิดาวั่นฮว่ายกมือขาวขึ้นเบา ๆ รินชาจากกาน้ำวิเศษให้จักรพรรดิหยวนด้วยมือตัวเอง
น้ำชาใสรินวนเหมือนอำพัน ใสวาว ใบชาโบราณค่อย ๆ คลี่ตัวลอยจมอยู่ในถ้วยทีละใบ ๆ
ชานี้ไม่ใช่ของธรรมดาเลยสักนิด เป็นชาโบราณที่ใช้หยั่งรู้มรรคา ตกตะกอนมากับกาลเวลา พอชาลงถ้วยก็มีกลิ่นอายแห่งเต๋าลอยแผ่ว ๆ ลึก ๆ ออกมาเป็นเส้นสายซึมซับอยู่ในความว่าง ผู้บำเพ็ญธรรมดาแค่ได้กลิ่นก็ตั้งใจหยั่งรู้มรรคาได้แล้ว ทำให้รากฐานมรรคามั่นคง
“เชิญฝ่าบาทจักรพรรดิฟ้าค่ะ”