เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 442 โอกาสของอู๋เต้า! กล่องกาลเวลา
เหนือวังบรรพชนของราชสำนักสวรรค์ขึ้นไป หมู่เมฆลอยจมสลับกัน พลังมรรคาจักรพรรดิแผ่กว้างไพศาล
จักรพรรดิหยวนองค์เดียวโดดเดี่ยว ย่ำทะลุเมฆหมอกเก้าชั้น ออกเดินทางไปตามลำพัง
ไม่มีขบวนรถพระที่นั่งตามเสด็จ ไม่มีเทพทหารคอยคุ้มกันทาง ไม่มีแสงทองหมื่นลี้ปูเป็นถนนสู่ฟ้า
มีเพียงฉลองพระองค์ผืนเดียวปลิวสะบัดสะท้าน ย่างเหยียบอากาศ ก้าวเท้าหนักแน่น แต่กลับมีบารมีสูงสุดที่กดข่มทั่วทุกฟากฟ้าติดตัวมาเอง
ปลายทางของเขาในครั้งนี้คือสุดขอบเขตขั้วบูรพาของแดนจริง ผืนดินมรณะที่ถูกกาลเวลาฝังกลบและห่อหุ้มไว้ — ซากแสงล่วงลับ ดินแดนต้องห้ามที่เผ่าอสูรกาลเวลาอาศัยอยู่กันมาหลายชั่วอายุคน
ส่วนตอนนี้ ในส่วนลึกของวังบรรพชนราชสำนักสวรรค์ ภายในที่พำนักเงียบสงบแห่งหนึ่ง บรรยากาศค่อย ๆ นิ่งอึ้ง
อู๋เต้านั่งตัวตรงอยู่ตรงนั้น คิ้วขมวดเป็นปม สีหน้าผันแปรไปมา ในใจชั่งน้ำหนักร้อยแปดอย่าง
ในฝ่ามือเขามีผลึกกลมเกลี้ยงใสแจ๋วสองก้อน ราวกับดวงดาวแห่งฟากฟ้าสองดวงที่ย่อส่วนลงมา แสงดาวจาง ๆ หมุนวนเงียบ ๆ
ภายในผลึกมีไอพลังมรรคาลอยฟุ้ง ลึกล้ำหยั่งไม่ถึง กลิ่นอายต้นกำเนิดของแดนจริงไหลออกมาเป็นเส้นสาย หนักอึ้งกว้างใหญ่ กดให้จิตใจคนสั่นสะท้าน