เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 439 สังหารจนสิ้น
สำนักเซียนซวีเทียนตั้งอยู่มาหลายยุคสมัย ปกครองแดนเซียนแดนหนึ่ง รากฐานลึกจนหยั่งไม่ถึง และยืนหยัดไม่ล้มมานับแต่โบราณกาล
ในส่วนลึกที่สุดของดินแดนบรรพชนสำนัก ตำหนักแสงนิรันดร์อันสงบขรึมตั้งเงียบอยู่ ที่นี่คือแดนศักดิ์สิทธิ์สำหรับสักการะปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักเซียนซวีเทียน ตลอดหมื่นปีธูปเทียนไม่เคยขาด
ในตำหนักมีตะเกียงโบราณชะตาจักรพรรดิหนึ่งดวง จุดมาตั้งแต่วันที่สำนักก่อตั้ง เผาไหม้ผ่านการเปลี่ยนแปรของโลก ส่องสว่างผ่านกาลเวลาหมื่นยุค ไม่เคยมัวลงแม้แต่นิดเดียว เป็นรากฐานมรรคาจักรพรรดิที่สำคัญที่สุดของสำนักเซียนซวีเทียนทั้งสำนัก เป็นสัญลักษณ์ว่าปรมาจารย์ไม่ดับสูญและสายธรรมคงอยู่ตลอดไป
แต่ในเสี้ยวนี้เอง เปลวตะเกียงชะตาจักรพรรดิที่ส่องสว่างมาตลอดโบราณกาลและไม่เคยดับแม้ผ่านภัยพิบัติของสารพันภพ กลับมัววูบลงอย่างหนักโดยไม่มีวี่แวว จากนั้นก็ดับสนิท!
ควันสีเขียวอ่อนเส้นหนึ่งลอยกรุ่นขึ้นมาแล้วจางหายไปในอากาศ แสงจักรพรรดิหมื่นปี สูญสิ้นในชั่วขณะเดียว
ศิษย์สายตรงที่เฝ้าตำหนักแสงนิรันดร์ยืนตัวแข็ง ในหัวว่างเปล่า เลือดทั้งตัวเย็นเยือกในพริบตา
ผ่านไปไม่กี่ลมหายใจ ความหวาดกลัวสุดขีดก็เข้าครอบงำจิตวิญญาณ ใบหน้าของเขาซีดขาวราวกระดาษเผาศพ ขาทั้งสองอ่อนแรงจนพยุงตัวไม่อยู่ ร่วงผล็อยลงนั่งบนแผ่นหินหยกขาวเย็นเฉียบดังโครม พร้อมเสียงกรีดร้องแหลกสลายหลุดออกจากลำคอ ก้องไปทั่วดินแดนบรรพชน “ตะเกียงชีวิตปรมาจารย์... ดับแล้ว!!”