เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 376 ถ้าเจ้ายอมดับสูญ ก็เข้ามาได้เลย! (4,000 ตัวอักษร)
ห้วงโกลาหลกว้างใหญ่ไพศาล ลมกรดโบราณพัดหวนคำรามไม่หยุดหย่อน!
ดวงตายักษ์สองคู่ที่แผ่คลุมทั้งฟ้า ทอดขวางอยู่คนละฟากของห้วงว่างโกลาหลอันไร้ที่สิ้นสุด จ้องเผชิญหน้ากันมาแต่ไกล
ฝั่งหนึ่งคือดวงตาปีศาจทั้งหกที่หมุนวนด้วยแสงแดงฉาน ในแววตาที่ลอยขึ้นลงมีแต่ความเย็นเยียบของการที่หมื่นมรรคาเข้าสู่ความสงบ
อีกฝั่งคือเนตรซ้อนกลืนฟ้าที่ดำสนิทไร้ก้นบึ้ง แค่เปิดปิดดวงตาก็กลืนดวงดาวและดูดกลืนต้นกำเนิดได้
พริบตาที่สายตาทั้งสองปะทะกัน กระแสลมโกลาหลที่โหมกระหน่ำพลันแข็งค้าง แล้วถูกทำลายละลายหายไปตลอดทาง ถูกบีบให้เกิดเขตตายอันเงียบสงัดว่างเปล่าขึ้นมาดื้อ ๆ ที่นี่ไม่มีกฎแห่งมรรคาหลงเหลืออยู่ สิ่งใดแตะต้องก็กลายเป็นความว่างเปล่าทันที
นี่คือการปะทะของเจตจำนงที่อยู่เหนือระดับเทพสูงสุด กฎแห่งมรรคาของขั้นครึ่งก้าวกุมฟ้าปะทะกันกลางอากาศ นครศักดิ์สิทธิ์ทั้งเมืองที่ลอยอยู่ในห้วงโกลาหล ทั้งกาลเวลาและอวกาศสั่นสะเทือนเบา ๆ ลายเส้นแห่งฟ้าดินสั่นระริก ราวกับพร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ
เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรนับหมื่นในเมืองถูกกดดันจนจิตวิญญาณแทบหายใจไม่ออก พอพริบตาต่อมา ความตื่นเต้นและเสียงฮือฮาอย่างบ้าคลั่งก็ปะทุขึ้นมาเหมือนน้ำขึ้น จากช่องว่างระหว่างอาคารและหลังม่านคุ้มกันของค่ายกล
“ประจันหน้ากันที่ขั้นครึ่งก้าวกุมฟ้า! พวกเรานี่โชคดีเหลือเกิน ได้เห็นมหาสงครามที่หมื่นยุคก็หาไม่ได้ง่าย ๆ แบบนี้กับตาตัวเอง!”