เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 357 ลูกข้า! (3พันตัวอักษร)
นอกทะเลโกลาหลออกไปก็ยังเป็นความโกลาหลไร้ที่สิ้นสุดเหมือนกัน
เผ่ามารเทพก็อยู่ในเขตชายขอบของความโกลาหลผืนนี้ที่ใกล้กับแผ่นดินโกลาหล พวกเขาใช้อานุภาพอันยิ่งใหญ่ไร้เทียมทานบุกเบิก ตรึงให้มั่นคง และขยายออกมาเป็นแผ่นดินผืนใหญ่ไม่เล็กเลยสักผืน——แผ่นดินมารเทพ
แผ่นดินผืนนี้เทียบกับแผ่นดินโกลาหลไม่ได้เลย ทั้งกว้างใหญ่ อุดมสมบูรณ์ และเต็มไปด้วยชีวิตชีวาน้อยกว่ามาก ทรัพยากรก็ขาดแคลน สภาพแวดล้อมเลวร้าย
เพราะอย่างนั้น พวกเขาจึงคิดจะตีกลับไปอยู่ตลอดเวลา ไม่เคยหยุด
มารเทวนับไม่ถ้วนลับเล็บลับเขี้ยวทั้งวันทั้งคืน กระหายจะบุกกลับไป เอาศักดิ์ศรีของบรรพบุรุษกลับคืนมา และได้เสพทรัพยากรกับชีวิตชีวาอันไร้ที่สิ้นสุดนั้น
ตอนนี้ แผ่นดินมารเทพได้ต้อนรับการมาของสิ่งมีชีวิตพิเศษตนหนึ่ง
กำแพงความโกลาหลที่ขอบแผ่นดินแยกออกเป็นรอยแยกหนึ่งอย่างเงียบ ๆ แล้วร่างหนึ่งที่งามสง่าและมีกลิ่นอายเหนือสามัญก็ก้าวออกมาจากในนั้นอย่างช้า ๆ
นางเป็นสตรีงามผู้หนึ่งในชุดยาวแบบราชสำนักสีขาวราวหิมะ
ชายกระโปรงปักลายลี้ลับซับซ้อนด้วยไหมเงิน มีแสงเรืองไหลอยู่ในเนื้อผ้า ยามเดินก็เหมือนแสงจันทร์ไหลริน