เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 355 ข้า เจ้าแห่งมรรคาไท่หยวน
กลิ่นอายที่จักรพรรดิหยวนระเบิดออกมาเหมือนน้ำเย็นจัดที่ถูกโยนลงในน้ำมันเดือด พลันระเบิดขึ้นกลางทะเลโกลาหล!
แต่นั่นไม่ใช่ความเงียบ หากเป็นการเดือดพล่านที่บ้าคลั่งยิ่งกว่า
การสังหารกันบนสนามรบไม่หยุดชะงักแม้แต่เสี้ยววินาที
ไม่ว่าจะเป็นนักบำเพ็ญจากแผ่นดินใหญ่หรือนักรบเผ่ามารเทพ มาถึงตรงนี้ชีวิตตายกันแค่ชั่วลมหายใจ ไม่ต้องพูดถึงว่ามีกลิ่นอายทรงพลังอะไรลงมา ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา ขอแค่ยังขยับได้ ดาบศาสตราวุธในมือก็ยังฟันใส่ศัตรูต่อไป
นี่คือขุมนรกที่เหมือนเครื่องบดเนื้อ หยุดเมื่อไหร่ก็หมายถึงตาย
แต่ที่ปลายสุดของทะเลโกลาหล กลิ่นอายน่าสะพรึงสามสิบสายที่เหมือนเสามารตรึงทะเล กำลังกระหน่ำโจมตีแนวกั้นกดทับของนครเทียนหยวนอยู่ตลอด กลับชะงักกึกพร้อมกันในชั่วขณะเดียว!
เหมือนสัตว์อสูรคลั่งโบราณสามสิบตัวที่กำลังคำราม ถูกใครบางคนบีบคอไว้กลางคัน
“กลิ่นอายนี่?” เสียงมารเทพแก่ๆ แหบๆ กระซิบ สั่นสะเทือนอยู่ในส่วนลึกของทะเลโกลาหล
“เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทางเป็นไปได้!” จิตสัมผัสอีกสายที่ดุร้ายกว่า แต่เปี่ยมด้วยความตกใจจนไม่กล้าเชื่อ ระเบิดออก “นี่... นี่คือกลิ่นอายของเผ่าพันธุ์นั้นในอดีต! บริสุทธิ์ขนาดนี้ พลังกลืนกินและดับสูญแข็งกร้าวข่มทุกสิ่งถึงเพียงนี้!”