เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 322 พวกเจ้า...ต้องทำให้สายเลือดวิวัฒน์
แดนสวรรค์เบื้องบนราวกับเม็ดฝุ่นเล็กจ้อยไร้ค่า ลอยเอื่อย ๆ เข้าไปในผืนทวีปโกลาหลที่กว้างใหญ่จนหาคำบรรยายไม่ได้
ยืนอยู่บนยอดสามสิบหกชั้นฟ้า ต่อให้เป็นจักรพรรดิหยก หวงตี้ หรือชือโหยว ผู้ทรงอยู่ในระดับสูงสุดเช่นนี้ ตอนนี้ก็ยังรู้สึกถึงความเล็กจ้อยและอึดอัดจนหายใจไม่ออกที่ผุดขึ้นจากสัญชาตญาณแห่งชีวิต
กลิ่นอายที่ผืนทวีปตรงหน้าแผ่ออกมา เก่าแก่ หนักแน่น กว้างไกลไร้ขอบเขต ราวกับเป็นทั้งจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดของทุกสรรพสิ่ง แค่เพียงอำนาจกดดันที่แผ่ออกมาเองตามธรรมชาติ ก็ทำให้พวกเขาซึ่งมีอายุขัยเท่าความโกลาหลถึงกับใจสั่นสะท้าน จิตแห่งเต๋าไม่มั่นคง
“จุดสิ้นสุด...กลับเป็นผืน...ทวีปแบบนี้ไปได้?” ร่างฉายของจอมมังกรพูดเสียงแห้ง พลางมองสิ่งมหึมาที่ไร้ขอบเขต ราวกับทอดยาวอยู่สุดปลายของความโกลาหล ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“ที่นี่คือส่วนลึกที่สุดของความโกลาหลแล้วหรือ?” ผู้สูงสุดหลิงมานพึมพำกับตัวเอง วิชาคาดการณ์ของนางที่นี่ราวกับใช้ไม่ได้ผลไปเลย การรับรู้ถูกกดไว้จนถึงขีดสุด