เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 316 ไม่กลืนกินอีกฝ่าย ก็ถูกอีกฝ่ายกลืนกิน
ยอดชั้นฟ้าที่ 36 ลานสูงสุด
จักรพรรดิหยวนยืนอยู่คนเดียวหน้าสุดของลาน ผมสีเลือดปลิวไหวเล็กน้อย ชุดจักรพรรดิพลิ้วเบา ๆ
เบื้องหลังเขา ผู้ทรงอำนาจสูงสุดสี่สิบเก้าตนยืนเคียงกัน แสงแห่งความโกลาหลคลุมร่างพวกเขาไว้ กลิ่นอายบ้างก็ข่มขลัง บ้างก็หนักแน่นนิ่ง บ้างก็เปี่ยมไอสังหาร แต่ไม่มีสักคนที่ไม่มีบรรยากาศเคร่งเครียดหนักอึ้งราวกับพายุกำลังจะมา
ที่นี่คือชายขอบที่ใกล้ความโกลาหลที่สุด สัมผัสได้ชัดถึงเส้นทางเคลื่อนที่อันกว้างใหญ่และเชื่องช้าของภพสวรรค์เบื้องบนในความโกลาหลไม่สิ้นสุด และยังแลเห็นอีกสิ่งมหึมาที่กำลังใกล้เข้ามาและชัดขึ้นเรื่อย ๆ อยู่ไกลออกไปข้างหน้า
หวงตี้ก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าว ยืนเคียงข้างจักรพรรดิหยวน มองลึกเข้าไปในความโกลาหล เสียงต่ำและยาวไกล “สหายเทพมาร เรื่องจุดหมายปลายทางของภพสวรรค์เบื้องบนในการเดินทางครั้งนี้ พวกเรามีข้อสันนิษฐานอยู่ข้อหนึ่ง บางที… ควรให้ท่านได้รู้”
จักรพรรดิหยวนหันไปมองข้าง ๆ แววตาสีเลือดสงบนิ่ง “ว่ามา”
หวงตี้เอ่ยช้า ๆ “พวกเราสงสัยกันว่า ภพสวรรค์เบื้องบนที่เคลื่อนที่และรวมตัวกันอยู่ตลอดในความโกลาหล จุดหมายปลายทางสุดท้ายของมันอาจจะเป็น… ‘หลุมฝังศพ’ ของความโกลาหล”