เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 296 หา? พ่อข้า... ท่านมาได้ยังไงเนี่ย?
แรงกดดันที่ชั่วร้ายที่สุด มืดมิดที่สุด และสูงส่งที่สุด ราวกับคลื่นความหนาวที่แช่แข็งมานับหมื่นยุค สาดเข้าปกคลุมทั้งเมืองดาบเพลิงในชั่วพริบตา
มิติแข็งค้าง เวลาเหมือนหยุดนิ่ง
การเคลื่อนไหว สีหน้า แม้แต่ความคิดของนักพรตจำนวนนับไม่ถ้วน ต่างช้าลงในเสี้ยวนั้น
เต๋าจู่เผ่าคุนเผิงที่กำลังจะพาจักรพรรดิชางไป ร่างสะดุดกึก ราวกับจมลงในปลักตมที่มองไม่เห็น ความสงบเยือกเย็นและความเป็นมิตรบนหน้าเขาหายวับไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความหนักอึ้งและความตกใจที่ไม่เคยมีมาก่อน
เขาเงยหน้าขึ้นทันที มองไปทางที่แรงกดดันตกลงมา แล้วตะโกนเสียงหนักๆ ซึ่งแฝงความสั่นที่แทบจับไม่ได้ไว้ข้างใน “สหายเต๋าท่านใดเสด็จมา? ขอเชิญปรากฏกายให้เห็นหน่อย! นี่คือนายน้อยแห่งเผ่าคุนเผิงของข้า หวังว่าสหายเต๋าจะให้เกียรติแก่ข้าและเผ่าคุนเผิงของข้าสักหน่อย!”
เขาพยายามยกชื่อเผ่าคุนเผิงออกมาข่ม หวังให้อีกฝ่ายเกรงใจ
นักพรตจำนวนนับไม่ถ้วนในที่นั้นค่อยๆ ได้สติกลับมาจากความสะพรึงของแรงกดดันน่าสะพรึงนั้น ทันใดนั้นก็ใจฮึกเหิมขึ้นมา ดวงตาสว่างวาบ
“มาใหม่อีกคนแล้วเหรอ?!”
“กลิ่นอายนี่... ชั่วร้ายบ้าระห่ำจริงๆ! แข็งแกร่งกว่าตาแก่เต๋าจู่เผ่าคุนเผิงเมื่อกี้ไม่รู้กี่เท่า!”