เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 288 เจ้าเจ็ด วันนี้ข้าปล่อยเจ้าไว้ชีวิตหนึ่ง ต้องรู้จักบุญคุณ!
ดวงตาคู่นั้นของบรรพชนองค์ที่เจ็ดแห่งสำนักไท่ฉู ซึ่งแฝงความหมายของการเกิดและดับแห่งไท่ฉูเอาไว้ จ้องเขม็งไปที่ชายตรงหน้าผู้มีผมสีเลือด เสื้อคลุมสีเลือด และกลิ่นอายชั่วร้ายพุ่งทะยานขึ้นฟ้าคนนี้
เต้าจู่ขั้นสูงสุด?
แค่เต้าจู่ขั้นสูงสุดคนเดียว กล้ามาซักถามเขาด้วยน้ำเสียงเหมือนมองลงมาจากที่สูงแบบนี้?
“ไอ้เด็กเหลือขอ!”
บรรพชนที่เจ็ดแห่งไท่ฉูโกรธจนตัวสั่น ไอไท่ฉูที่พร่ามัวอยู่รอบตัวเขาเดือดพล่านอย่างรุนแรง กระตุ้นให้กฎเกณฑ์นับไม่ถ้วนของชั้นฟ้าที่สามสั่นสะเทือนขานรับกันไปทั้งผืน
เขามีชีวิตอยู่มาชั่วนิรันดร์ ในฐานะผู้กึ่งก้าวสู่ขั้นสูงสุด เคยถูกเต้าจู่คนหนึ่งดูแคลนแบบนี้ที่ไหน?
คนตรงหน้าไม่เพียงแต่ชั่วร้ายผิดปกติ ยังแผ่กลิ่นบางอย่างที่ทำให้เขาสะอิดสะเอียนและระวังตัวขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ
“พลังไท่ฉู... เจ้าเป็นผู้กึ่งก้าวสู่ขั้นสูงสุดของสำนักไท่ฉู?”
หกดวงตาของร่างจริงจักรพรรดิหยวนค่อย ๆ หมุน มองทะลุถึงต้นตอแก่นแท้ของพลังฝ่ายตรงข้ามได้อย่างง่ายดาย นั่นคือจังหวะเต๋าเฉพาะตัวที่วิวัฒน์สรรพสิ่งแล้วย้อนกลับคืนสู่ต้นกำเนิด