เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 217 ถ้าเราชนะ เจ้าก็กลับมาได้ ถ้าเราแพ้...อนาคตของเจ้าก็ยังมีหวัง
ค่ำคืนนั้น
ท้องฟ้ายามค่ำดำสนิทราวกับหมึก ดวงดาวกระจายอยู่ห่าง ๆ ไม่กี่ดวง
นอกประตูสวรรค์แห่งราชสำนักจักรพรรดิอวี้เทียน ผืนความว่างเกิดระลอกคลื่นกระเพื่อมขึ้น ร่างหนึ่งในชุดยาวพรายแสงจันทร์เดินออกมาจากส่วนลึกของท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว เท้าเหยียบอยู่บนแสงที่ไหลพราย ทุกย่างก้าวมีดอกบัวผุดขึ้นมารองรับ
นางหยุดอยู่ห่างจากประตูสวรรค์ราวหนึ่งร้อยจั้ง กลิ่นอายเก็บงำไว้จนแทบไม่รู้สึก แต่ความสูงศักดิ์ก็ปิดไม่มิด
“ผู้ใดมา?”
แม่ทัพผู้รักษาประตูสวรรค์สวมเกราะดำ ถือง้าวศึกอยู่ในมือ เสียงดังกังวานเหมือนระฆังใหญ่
คืนนี้เป็นเวรของจ้าวหม่าง แม่ทัพหน่วยรักษาที่สามแห่งประตูสวรรค์ ผู้มีพลังบำเพ็ญเพียรถึงขั้นสูงสุดของจอมสุญญะต้นกำเนิด แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่ามีแรงกดดันที่มองไม่เห็นพุ่งเข้าหาตัว
ร่างนั้นไม่พูดอะไร แค่ยกมือขึ้นช้า ๆ ในฝ่ามือปรากฏตราหยกขึ้นมาหนึ่งอัน
บนตราหยกสลักอักษรสองตัวว่า “เหยาที่น” ลายอักษรเปล่งประกายสีทองจาง ๆ ราวกับมีกฎเกณฑ์สวรรค์พันอยู่รอบ