เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 192 ซากสายฟ้า? ให้ตายสิ ที่แท้นี่มันห้วงว่างสายฟ้า
“เอาเถอะ!”
ในที่สุดเจียงเวิ่นเทียนก็พยักหน้า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเจ้าก็แยกกันไปคนละทาง ไปหาวาสนากันเอง แต่จำไว้ให้ดี ป่าสายฟ้าจมมีภัยรอบด้าน อย่าโลภอยากได้ความดีความชอบแล้วบุ่มบ่าม ถ้าเจอของร้ายที่สู้ไม่ได้ ก็ถอยออกมาทันที เอาชีวิตรอดไว้ก่อนเป็นสำคัญ!”
พอได้ยิน ทุกคนก็ยิ้มออก พร้อมใจกันตอบ “น้อมรับคำสั่งบรรพชนขอรับ!”
ไม่นาน จอมแท้สิบห้าคนกับผู้สูงส่งแปดสิบคนก็แบ่งกันเป็นหน่วยย่อยสิบกว่าหน่วย แต่ละหน่วยเลือกทิศทางของตัวเอง กลายเป็นลำแสงพุ่งหายเข้าไปในส่วนลึกของป่าสายฟ้าจม
ตรงนั้นเหลือแค่เจียงเวิ่นเทียนคนเดียว
เขาเอามือไพล่หลังยืนอยู่นอกป่า มองหมู่ต้นไม้โบราณเรืองแสงสายฟ้าที่ทอดยาวไร้ขอบเขต แต่ในใจกลับสงบนิ่ง
มีจักรพรรดิหยวนอยู่ด้วย ไปครั้งนี้ต้องได้อะไรกลับมาแน่
ราวหนึ่งช่วงยามให้หลัง
ความว่างเปล่าเบื้องหน้าเริ่มบิดเบี้ยวเล็กน้อย