กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 153 ความจำเหมือนมีด ทุกคมมีดเฉือนเลือด
จักรวาลเสวียนหวง ราชสำนักจักรพรรดิอวี้เทียน วังสวรรค์
ในห้องทรงพระอักษร เงาดวงดาวจำลองไหลเวียนเงียบ ๆ แสงดาวนับร้อยล้านดวงสาดลงมา ส่องเงาร่างสีดำสนิทบนบัลลังก์จักรพรรดิ
จักรพรรดิหยวนประทับนั่งอยู่ ผมขาวราวหิมะทิ้งตัวลงข้างบ่า แววตาลึกเหมือนห้วงเหว กำลังทอดมองยันต์โบราณเรียบง่ายองค์หนึ่งในมือเงียบ ๆ
“สวีไช่คุน” จักรพรรดิหยวนพูดขึ้น เสียงเรียบเฉย
“ข้าน้อยอยู่พ่ะย่ะค่ะ” สวีไช่คุนปรากฏตัวในประตูตำหนักอย่างเงียบงันราวกับเงา ก้มตัวก้มหัว
“ไปเรียกซีเหยามาพบข้า”
“พ่ะย่ะค่ะ”
สวีไช่คุนถอยออกไป
ผ่านไปครู่หนึ่ง ก็มีเสียงฝีเท้าเบา ๆ แต่ค่อนข้างรีบร้อนดังมาจากนอกตำหนัก