เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 146 ยาตราปราบจิ่วจี๋
พอคำพูดขาดลง แรงกดดันที่ปลายสุดของแม่น้ำแห่งกาลเวลาก็เพิ่มขึ้นอย่างฉับพลันทันที
ไม่ใช่เพราะจักรพรรดิหยวนตั้งใจปล่อยอำนาจกดข่มออกมา แต่เพราะการที่เขาดำรงอยู่ตรงนี้ ก็รบกวนต้นกำเนิดแห่งกาลเวลาของที่นี่ไปแล้ว ทำให้คนทั้งเก้ารู้สึกว่าสายสัมพันธ์ระหว่างตัวเองกับแม่น้ำแห่งกาลเวลาเริ่มติดขัด
ความเงียบ
ความเงียบที่อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
ในหมู่คนทั้งเก้า ร่างพร่ามัวที่อรชรอ้อนแอ้น รอบกายมีแสงดาวหมุนวน—เสวียน—เป็นคนแรกที่ขยับ
นางถอนหายใจเบา ๆ เสียงถอนหายใจนั้นมีความเหนื่อยล้าและความปลดปล่อยจากยุคสมัยอันไม่สิ้นสุด
“ซ่อนตัวมาหลายยุคหลายสมัย ข้าเหนื่อยเต็มทีแล้ว” เสียงของเสวียนเลื่อนลอยแต่ชัดเจน “ฝ่าบาทให้ความคุ้มครองแก่ชือได้ ก็คงรับพวกข้าไว้ได้เหมือนกัน เลือดวิญญาณนี้... ฝ่าบาทเอาไปเลย”