กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 105 วันแรก ข้าก็จับตาดูเจ้าแล้ว
นอกห้องทรงพระอักษร
หวังป๋ายืนปล่อยมือไว้ข้างลำตัว หลังแนบชิดกับเสาหยกขาวเย็นเฉียบ ฝ่ามือเปียกเหงื่อไปหมด
เขาก้มหน้า สายตาจ้องอยู่ที่คราบสกปรกเล็ก ๆ ตรงปลายรองเท้าตัวเอง ในหัวยุ่งเหยิงราวกับปมด้าย
ฝ่าบาทรับสั่งให้เข้าเฝ้า
ทำไมถึงเรียกเขา?
เพราะเขาจับผิดผู้หญิงที่ชื่อเสวียนจีคนนั้น?
เพราะเขาทำความดีความชอบ?
หรือว่า...เพราะตอนนั้นเขาตะโกนออกไป ออกจะบุ่มบ่ามเกินไป?
หวังป๋าไม่มีความมั่นใจเลย