เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 102 ยอมฆ่าผิด ดีกว่าปล่อยให้หลุดมือ
“หยุดอยู่ตรงนั้น!”
เหนือฟากฟ้า เสียงเย็นเยียบกึกก้องของเจ้าตำหนักทั้งสี่ พร้อมแรงกดดันน่าสะพรึงกลัว ราวกับภูเขาน้ำแข็งสี่ลูกถล่มลงมาพร้อมกัน ในพริบตาปกคลุมลานมังกรผงาดทั้งลาน
หวึ่ง—
อากาศแข็งค้าง
ลานที่เดิมมีเสียงจอแจอยู่บ้างเพราะการอพยพ ในชั่วขณะนี้กลับเงียบสนิทจนแทบไม่ได้ยินเสียงหายใจ
ทุกเงาร่างที่กำลังเคลื่อนไปทางค่ายกลเคลื่อนย้าย ไม่ว่าจะเป็นเจ้าของเขตดาราหรือเจ้าสำนักลัทธิเต๋า ต่างหยุดชะงักอยู่กับที่ ไม่กล้าขยับแม้แต่นิดเดียว
เจตนาสังหารในเสียงนั้นเข้มข้นเกินไป เข้มข้นราวกับเลือดที่ข้นจนละลายไม่ออก เย็นจนถึงไขกระดูก
แรงกดดันไหลบ่าเหมือนน้ำขึ้น แต่ส่วนใหญ่กลับกดลงตรงไปยังมุมหนึ่งอย่างแม่นยำ — หญิงสาวในชุดยาวสีเขียวอ่อนคนนั้น
เสี่ยวเสวียนตัวเกร็งไปทั้งตัว