เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 92 ถ้ามีฝีมือก็ลงมาด้วยตัวเอง สู้กับข้าสักยก
เหนือจักรวาลอันไกลสุดขอบฟ้า เพดานจักรวาลแตกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี
ผืนความว่างเปล่าทีละผืนใหญ่พังทลายหายวับไป ลมกังเฟิงแห่งความโกลาหลพัดย้อนเข้ามา ที่ใดที่มันผ่าน ดวงดาวก็ดับสูญ เขตดาราก็เลือนหาย แม้แต่กฎเกณฑ์ของจักรวาลเองก็กำลังพังทลาย
รอยแยกสีดำสนิทสิบรอยยังคงพาดขวางอยู่บนเพดานที่แตกสลาย ขอบรอยแยกมีไอโกลาหลขุ่นมัวกับกลิ่นอายแห่งการคืนสู่ความว่างเปล่าไหลเอ่ออยู่
เบื้องหลังรอยแยก เงาสิบร่างที่เลือนรางจนแทบมองไม่เห็นยังคงยืนอยู่เหนือแม่น้ำแห่งกาลเวลา แผ่กลิ่นอายกดดันจนคนหายใจไม่ออก
เพียงแต่ตอนนี้ กลิ่นอายรอบตัวเงาทั้งสิบนั้นดุเดือดและโกรธเกรี้ยวกว่าก่อนอย่างเห็นได้ชัด
เพราะมือใหญ่สิบมือที่พวกเขายื่นเข้ามาในมหาจักรวาลเสวียนหวง ตอนนี้กำลังถูกฝ่ามือยักษ์สีม่วงดำอัดกระเด็นออกไปอย่างแรง!