กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 28 คนที่กำลังจะตาย จำเป็นต้องรู้มากนักหรือ
ไกลจากเขตดาราอวี้เทียนจนไม่รู้ว่าไกลแค่ไหน ในส่วนลึกของซากจักรวาลแห่งหนึ่ง
ที่นี่ไม่มีดวงดาว ไม่มีแสง มีแต่ซากแผ่นทวีปที่แตกสลายลอยอยู่ในความมืดนิรันดร์
เวลาที่นี่ไม่มีความหมาย อวกาศเหมือนกระดาษที่ถูกขยำจนเละ มีรอยแยกบิดเบี้ยวและกระแสกฎเกณฑ์ที่พังทลายอยู่เต็มไปหมด
ชายชราที่แก่จนเกินบรรยายคนหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่บนเศษแผ่นทวีปที่ใหญ่ที่สุด
เขาแก่เกินไป แก่จนผิวหนังเหี่ยวย่นเหมือนเปลือกไม้แห้งหุ้มกระดูก แก่จนลมหายใจยังมีกลิ่นเน่าเปื่อย
เขาหลับตาอยู่ ราวกับนั่งตายอยู่ตรงนี้มาหลายยุคหลายสมัยแล้ว