กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 9 ให้เกียรติเจ้าแล้วไม่เอา งั้นก็ตามนี้
ตอนที่ประตูตำหนักไทเฮาถูกผลักเปิด อวิ๋นลั่วหลียังหวีผมอยู่
หวีเงินชะงักค้างอยู่กลางผม
นางไม่หันกลับไป มองแค่ในกระจกเห็นเงาชุดหัวหน้าขันทีสีม่วงเข้มทอดอยู่บนพื้นหยก ราวกับงูพิษที่ซุ่มนิ่ง
สวีไช่คุนยืนอยู่ที่ประตูตำหนัก ไม่ได้ก้าวเข้ามา
“ฝ่าบาทไทเฮา” เสียงเขาเรียบเฉย ฟังไม่ออกว่ามีอารมณ์อะไร “ฝ่าบาทรับสั่งให้เข้าเฝ้า ขอเชิญฝ่าบาทไทเฮาไปเข้าเฝ้าที่ห้องทรงพระอักษรพ่ะย่ะค่ะ”
ในกระจก มุมปากของอวิ๋นลั่วหลีกระตุกวูบหนึ่ง
แล้วนางก็ยิ้ม
ไม่ใช่ยิ้มเย็นชา แต่เป็นยิ้มที่คิดว่ามันน่าขันจริง ๆ
“เข้าเฝ้างั้นเหรอ” นางหันตัวกลับ มือยังกำหวีเงินเล่มนั้นไว้ ซี่หวีบีบอยู่ในนิ้วจนเจ็บ “เขาสั่งให้ข้าไปเข้าเฝ้าเขางั้นเหรอ”