เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ภายในคฤหาสน์ตระกูลลู่
ชายหนุ่มผมเกรียนกำลังเอ่ยกับพวกน้องชายและน้องสาวที่เพิ่งกลับถึงบ้านด้วยสีหน้าลึกลับ “รู้หรือไม่ว่าวันนี้ผู้ใดกลับมา?”
“ผู้ใดกัน? ทำตัวลึกลับถึงเพียงนี้ ทั้งยังเรียกพวกเรากลับมาจนหมด” บรรดาลูกหลานตระกูลลู่ต่างมีสีหน้างุนงง
ชายหนุ่มผมเกรียนไพล่มือไว้ด้านหลังแล้วเดินทอดน่องช้าๆ ไปมาในห้องโถงใหญ่ พลางแสร้งทำเป็นหยั่งรู้ลึกซึ้งแล้วเอ่ยว่า “เรียกกลับมาหมดงั้นหรือ? เหอะ หากไม่ใช่เพราะพ่อแม่ของปู่ทวดด่วนจากไปเร็ว ต่อให้เป็นพวกท่านก็คงถูกเรียกกลับมาด้วย พวกเจ้าเชื่อหรือไม่เล่า?”
“หืม?”
คนตระกูลลู่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะได้สติกลับมา “คนผู้นี้คงมิใช่ญาติคนใดเมื่อ 100 ปีก่อนของตระกูลลู่เราหรอกนะ?”
ชายหนุ่มผมเกรียนพยักหน้า “ญาติ แน่นอนว่าเป็นญาติ!”
“ทั้งยังสนิทชิดใกล้จนพวกเจ้าคิดไม่ถึงเชียวล่ะ!”
“พอเถอะ อย่ามัวเล่นลิ้นอยู่เลย รีบบอกมาเถิดว่าแท้จริงแล้วเป็นผู้ใดกันที่มีหน้ามีตาใหญ่โตถึงเพียงนี้”
ทุกคนต่างเร่งเร้าด้วยความจนปัญญา