เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เอ๊ะ จริงสิ เมื่อครู่ได้ยินเจ้าเล่ามากมายถึงเพียงนั้น แล้วชาติแรกที่แท้จริงของเจ้าเล่า?”
ยามที่ค่อยๆ เข้าใกล้โลก อี๋กวงคล้ายนึกสิ่งใดขึ้นมาได้ จึงเอ่ยถามขึ้นมาฉับพลัน
“เจ้าอยากฟังรึ?”
“อืม ข้าอยากรู้จักตัวเจ้าให้มากขึ้น”
“...นั่นเป็นเรื่องราวที่ยาวนานและห่างไกลยิ่งนัก... เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ เจ้าคงพอเข้าใจคร่าวๆ แล้ว เช่นนั้นก็เริ่มเล่าตั้งแต่ตอนที่เราร้างลาจากโลกมรรคายุทธ์ก็แล้วกัน”
...
ในช่วงเวลาอันไร้สิ้นสุดหลังจากลู่เฉินจากโลกมรรคายุทธ์มา
เขาได้ก้าวท่องไปทั่วมหาสหัสโลกธาตุ เสาะแสวงหาดินแดนอันน่าอัศจรรย์ใจทั้งหลาย เพื่อสืบค้นวิถีวิวัฒน์ชีวิตขั้นต่อไป
และเมื่ออายุขัยเพิ่มพูน ประสบการณ์ลึกซึ้งขึ้น เขาก็เข้าใกล้ขีดจำกัดของสิ่งมีชีวิตระดับมหามรรคาอย่างยิ่งยวด เหลือเพียงครึ่งก้าวสุดท้ายก็จะทะลวงผ่านได้แล้ว
ทว่า ก็เป็นครึ่งก้าวสุดท้ายนี้นี่เอง ที่ลู่เฉินกลับรู้สึกได้อย่างประหลาดว่ามันเลื่อนลอยดั่งภาพมายา ถึงขั้นรู้สึกว่า... ไกลเกินเอื้อมถึง!