กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ศิษย์พี่ของพระองค์ยืนอยู่ตรงทางแพร่งแห่งสังสารวัฏเกิดดับนั้น มองดูเขาอย่างเงียบสงบพลางกวักมือเรียก
“...”
จู่ๆ ขอบตาของพระองค์ก็เอ่อล้นด้วยน้ำตา
“...ศิษย์พี่ ท่านมารับข้าแล้ว”
“ข้าทำเรื่องเลวร้ายกับท่านถึงเพียงนั้น ท่านยังยินดีรอข้าอีกหรือ?”
เจิ้งแย้มยิ้มพลางตบลงบนไหล่ของซินเบาๆ
มิได้เอ่ยคำอื่นใดแม้เพียงครึ่งคำ
เพียงแย้มยิ้มแล้วกล่าวเสียงแผ่วเบาว่า
“ไปเถิด พวกเราควรกลับบ้านกันได้แล้ว”
“...ได้ พวกเรากลับบ้านกัน”