เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ทว่า เสือสองตัวมิอาจอยู่ถ้ำเดียวกัน การแย่งชิงมหามรรคย่อมโดดเดี่ยวเสมอ วิถีสู่การบรรลุเป็นเทพมิยอมให้ผู้ใดหมายปอง!”
“ขวากหนามโคลนตมบนวิถีสู่การบรรลุเป็นเทพ จำต้องชะล้างด้วยเลือด!”
“ระหว่างยอดฝีมือสูงสุดทั้งสองจึงเกิดข้อพิพาทขึ้นมาโดยปริยาย”
“แต่ตัวตนที่บรรลุถึงระดับนั้นแล้ว จะกล่าวว่าฆ่าก็ฆ่าได้ กล่าวว่าตายก็ตายได้ง่ายๆ หรือไร?”
“ดังนั้นพวกเขาจึงเปิดศึกมหาสงครามขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ต่างฝ่ายต่างทำอะไรกันไม่ได้”
“จวบจนวันหนึ่ง เมื่อพวกเขาสั่งสมพลังจนเพียงพอ จึงได้ระเบิดศึกชี้ชะตาเกิดดับอย่างไม่สงวนพลังขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน!”
“มหาสงครามในครานี้ บดขยี้จักรวาลมิติจนโกลาหล ลำดับกาลแหลกสลาย กฎแห่งกรรมปั่นป่วน”
“พวกเขาที่บาดเจ็บสาหัสทั้งสองฝ่ายจึงร่วงหล่นลงมายังยุคโบราณกาล ในจุดเชื่อมต่อที่ลัทธิเหรินเพิ่งก่อตั้งขึ้นได้ไม่นาน”
พลันสิ้นคำกล่าวนี้ ความทรงจำที่ฝังลึกของบรรพชนยุทธ์ก็ตื่นขึ้นมา พระองค์พลันนึกถึงคำพูดที่ซินเคยเอ่ยไว้ ในคราวที่ตนออกจากการปิดด่านหลังจากพยายามบัญญัติระดับที่เก้าแต่ไร้ผล
ซินเคยบอกว่า ตนเคยเห็นคนสองคนประลองศึกกันอยู่นอกโลก ทั้งสองฝ่ายที่ประลองนั้น หนึ่งคือเทพ หนึ่งคือมาร ช่างพิลึกพิลั่นยิ่งนัก