เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไม่ทันไร อวิ๋นถานที่กำลังหารือกับอริยะทั้งเก้าก็ได้รับข่าวชัยชนะอีกครั้ง
“รายงาน!”
“กองทัพของพวกเราเข้าใกล้สันเขาอินทรีสวรรค์แล้ว ราชันอสูรอินทรีสวรรค์ออกมาขัดขวาง จึงถูกพวกเราสังหารทิ้ง ณ ที่นั้น”
“เนื่องจากราชันอสูรอินทรีสวรรค์สิ้นชีพ ฝ่ายอสูรจึงโกรธแค้น ราชันอสูรและราชันมหาอสูรจำนวนมากพากันไปรวมตัวกันที่นอกสันเขาอินทรีสวรรค์ เรียกร้องให้เผ่ามนุษย์เรามอบคำอธิบาย หากไม่เช่นนั้นจะกำจัดเผ่ามนุษย์ให้สิ้นซาก”
“ปัจจุบัน ผู้นำกองทัพของพวกเรากำลังตั้งรับอยู่นอกสันเขาอินทรีสวรรค์ รอคอยคำสั่งจากท่านอริยะทั้งหลาย”
อริยะเหล่านั้นไม่ได้สนใจคำพูดของผู้มาส่งข่าว เพียงแต่ส่งสายตาเป็นนัยให้เขาถอยออกไป
เรื่องใหญ่โตอย่างการที่เผ่ามนุษย์บุกโจมตีเผ่าอสูรเพื่อชิงที่ตั้งนิกายพุทธ ณ สันเขาอินทรีสวรรค์กลับคืนมาเช่นนี้ พวกเขาจะไม่มีทางเพิกเฉยได้อย่างไร?
ในเวลานี้ สิ่งที่เกิดขึ้นที่แนวหน้าล้วนถูกวางอยู่ตรงหน้าพวกเขาอย่างครบถ้วนไม่มีตกหล่น มองเห็นได้หมดสิ้น
ราชันอสูรอินทรีสวรรค์ตายแล้ว การชิงสันเขาอินทรีสวรรค์กลับมาอยู่ตรงหน้า นี่ควรเป็นเรื่องที่น่าปีติยินดี
ทว่าในยามนี้ อริยะทั้งเก้ากลับมีสีหน้าเคร่งเครียด ไม่มีความยินดีที่ชัยชนะอยู่ใกล้แค่เอื้อมแม้แต่น้อย