กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ผ่านไปครู่ใหญ่
ลู่เฉินจึงค่อยลืมตาขึ้น
ความเฉยชาในดวงตาที่เคยมองสรรพชีวิตดุจมดปลวกได้เลือนหายไปแล้ว ทว่ากลับเพิ่มความอบอุ่นขึ้นมาหลายส่วน!
แม้ความอบอุ่นเพียงเศษเสี้ยวนี้จะมิได้มากมาย แต่เมื่อเทียบกับท่วงท่าดุจเทพเจ้าที่เคยมองข้ามทุกสรรพสิ่งก่อนหน้านี้ อย่างน้อยก็มีกลิ่นอายแห่งโลกมนุษย์เพิ่มขึ้นมาบ้าง
“...”
เขาหันกลับไปมองกู่ฉินที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศเหนือโต๊ะหินข้างกายหลานอวิ้น แววตาเผยความใคร่ครวญออกมาหลายส่วน
จากนั้นจึงหลับตาลงครุ่นคิดอีกครา ยังคงซึมซับระลอกคลื่นแห่งห้วงทำนองที่เสียงฉินสายนั้นเพิ่งสาดซัดขึ้นมาอย่างละเอียดลออ
ผ่านไปอีกครู่ใหญ่
ลู่เฉินจึงค่อยตื่นขึ้นจากห้วงทำนองนั้น
“หลานอวิ้น”