กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“นั่นน่ะสิ”
“น้องห้าของพวกเราผู้นั้น ก่อเรื่องราวถึงเพียงนั้นแท้ๆ แต่กลับทำราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ยังคงกบดานอ่านตำราฝึกวิชาอยู่ในวังตามเดิม”
“ส่วนตระกูลลั่วกับตระกูลมู่ก็ราวกับถูกผีเข้าสิง ปล่อยให้น้องห้าอยู่ในวังตามอำเภอใจ”
“นี่มิใช่วิสัยของจอมกระบี่บุปผาพรายลั่วซิวหย่วนผู้นั้นเลยแม้แต่น้อย”
สององค์ชายมองไปยังทิศทางของตำหนักเจิ้งเซวียน แล้วหันกลับมามองฮ่องเต้ที่กำลังทรงสำราญพระทัยอยู่บนแท่นมังกร
จากนั้นจึงมองไปยังองค์ชายหกลู่หวนที่อยู่อีกด้านหนึ่ง ซึ่งกำลังเสวยผลไม้อย่างไม่รีบร้อน
“...”
พวกเขาอดจมดิ่งสู่ห้วงความคิดมิได้
มักรู้สึกอยู่ตลอดว่า...
คล้ายมีสิ่งใดไม่ถูกต้องอยู่หรือไม่?