กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ท่านรับไปเถิด เก็บรักษาให้ดี”
“ในอนาคตวันหนึ่ง ท่านอาจได้ใช้มัน”
สั่วฝานเฉินรั้งแขนเสื้อของช่างทำหุ่นกระดาษเอาไว้ ราวกับตอนที่เขายังเด็กแล้วคอยติดตามก้นอาจารย์ คอยดึงเสื้อของอาจารย์เช่นนี้ “ตราบใดที่ท่านยังคงเป็นบรรพชนอักษรคนเดิมที่ศิษย์ผู้นี้รู้จัก... สิ่งนี้จะเป็นอาวุธที่คมกริบที่สุดในมือท่านตลอดไป”
“...”
ช่างทำหุ่นกระดาษน้อมรับไว้เงียบๆ
เขายังคงลูบไล้คิ้วที่ยังไม่คลายปมของสั่วฝานเฉินต่อไป
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเพียงใด
จนกระทั่งสั่วฝานเฉินไม่เหลือความเคลื่อนไหวใดๆ อีกต่อไป
ช่างทำหุ่นกระดาษจึงหยุดมือลง
เขากอดร่างที่เริ่มแข็งทื่อของสั่วฝานเฉินเอาไว้ ดวงตาดำมืดจ้องมองลึกเข้าไปในห้วงอวกาศอันมืดมิดและกว้างใหญ่ไพศาลของโลกฝันร้ายที่อยู่ห่างไกล