กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ชายหนุ่มมองไปรอบๆ สภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นตา พลางพึมพำกับตนเอง
“แต่ว่าความฝันนี้มันดูสมจริงเกินไปหน่อยกระมัง”
“...”
เขาเกร็งกำปั้นแน่น ไม่รู้สึกถึงความเลื่อนลอยดั่งในความฝันเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งนิ้วมือยังถูกตัวเองบีบจนเจ็บแปลบ
“ไม่ใช่ความฝัน ดูท่าข้าคงเผลอเหยียบเข้ากับค่ายกลมิติที่เซียนเทพโบราณทิ้งเอาไว้เข้าเสียแล้ว”
“แต่ข้าเพิ่งจะก้าวเท้าออกจากบ้านมาแท้ๆ กลับเหยียบโดนเข้าเสียได้? แถวหน้าบ้านเรามีไอ้ของพรรค์นั้นด้วยหรือ?”
“ประหลาดนัก”
เขาพึมพำเบาๆ พลางรีบกวาดสายตามองไปรอบข้าง เริ่มลองหยั่งเชิงหาทิศทางเผื่อว่าจะพบร่องรอยที่ตนคุ้นเคยเพื่อระบุตำแหน่งที่ตนอยู่ ณ ขณะนี้