187

บทที่ 187 บาดแผลที่ปิดบังไว้

หวังต้านีรู้กาลเทศะมาก รีบเดินกลับเข้าไปในบ้านทันที ส่วนถังหว่านทั้งโกรธทั้งน้อยใจ ยกมือฟาดลู่หวยจิ่งไปทีหนึ่ง

“ไปทีหนึ่งตั้งหลายเดือน ยังรู้จักกลับมาด้วยเหรอ”

แม้จะรู้ว่าเขาเองก็ไม่มีทางเลือก แต่ในวินาทีนี้ถังหว่านก็ยังอดรู้สึกน้อยใจไม่ได้

“ซี้ด…”

ลู่หวยจิ่งสูดปาก ถังหว่านตกใจทันที “เป็นอะไรไป นายบาดเจ็บเหรอ?”

ตอนนี้เองถังหว่านถึงสังเกตเห็นว่าลู่หวยจิ่งวางสัมภาระไว้ข้างเท้านานแล้ว ส่วนแขนขวาของเขาห้อยลงอย่างไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย

เขาใช้เพียงแขนซ้ายโอบเธอเข้ามาในอ้อมกอดอย่างอ่อนโยน เมื่อสบกับสายตาเป็นห่วงของถังหว่าน ลู่หวยจิ่งก็ปลอบเธอเสียงเบา

“ไม่เป็นไร แค่บาดเจ็บนิดหน่อย”

“แน่ใจนะ?”