104

บทที่ 104 จดหมายร้องเรียนปริศนา

“พูดอะไรเหลวไหล”

ถังหว่านหน้าแดงก่ำเพราะคำว่า “ลูก” เพียงคำเดียวของเขา เรื่องยังไม่มีวี่แววสักนิด แต่เขากลับพูดเสียเป็นเรื่องเป็นราว

“ฉันพูดจริงนะ”

ลู่หวยจิ่งจริงจังมาก เขาอ่านบทความของถังหว่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำเอาถังหว่านทั้งหน้าและลำคอแดงไปหมด

“พอแล้ว รีบนอนเถอะ”

ถังหว่านพูดอย่างไม่สบอารมณ์นัก ก่อนจะหยิกแขนเขาแรง ๆ หนึ่งที แต่แขนของผู้ชายคนนี้กลับแข็งแน่นไปหมด

ถังหว่านพูดไม่ออก

“เจ็บไหม?”

ลู่หวยจิ่งจับปลายนิ้วเรียวของเธอ ร่างกายผ่อนคลายเต็มที่ ก่อนจะวางฝ่ามือของเธอลงบนอกตัวเอง