055

บทที่ 55 ลู่หวยจิ่งมารับกลางทาง

“ภรรยา!”

เสียงที่คุ้นหูอยู่บ้างทำให้ร่างของถังหว่านชะงักไปเล็กน้อย ในที่สุดเธอก็หยุดจักรยานแล้วหันไปมองทางเงาดำ

“ลู่หวยจิ่ง?”

น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความระมัดระวัง แม้แต่เสียงยังสั่นนิด ๆ เพราะคิดว่าตัวเองหูฝาดไป

เคยได้ยินมาว่ากลางค่ำกลางคืนถ้าอยู่ข้างนอกแล้วมีใครเรียก ห้ามขานรับเด็ดขาด ขาของถังหว่านอ่อนยวบ เกือบตกจากจักรยาน

ลู่หวยจิ่งยกไฟฉายในมือขึ้น พูดเสียงอ่อนโยนว่า “อย่ากลัว ฉันเอง”

เขาก้าวไม่กี่ก้าวก็มาถึงตรงหน้าถังหว่าน เธอจอดจักรยานให้เรียบร้อย ก่อนอดไม่ได้ที่จะทุบเขาไปทีหนึ่งด้วยความโมโห

“กลางค่ำกลางคืน นายยืนเป็นเงาดำก้อนใหญ่ขนาดนี้แล้วยังไม่ส่งเสียง คิดจะหลอกใครให้ตกใจตายหรือไง!”