038

บทที่ 38 คำขอโทษที่รอคอย

“ถ้าไม่ขอโทษ ต่อไปบ้านไหนทำของหายก็โยนว่าบ้านฉันเป็นคนเอาไป แล้วพากันมาค้นบ้านฉันหมด แบบนั้นฉันจะมีทุกข์ก็พูดไม่ออกจริง ๆ”

หวังต้านีแค่นเสียงเบา ๆ ตั้งแต่สามีเสียชีวิต นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เชิดหน้าต่อหน้าพ่อแม่สามีเสียที

คนที่ยืนมุงดูอยู่รอบ ๆ ต่างรีบเห็นด้วยกับหวังต้านี

“ก็ควรขอโทษ ไม่อย่างนั้นคนแก่พวกนี้คงหาเรื่องต้านีอยู่ทุกวัน”

“ป้าลู่นิสัยดี จะไปทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง สุดท้ายก็เป็นคนบ้านเก่าที่รังแกพวกเขาอีกแล้ว”

“ครอบครัวต้านีน่าสงสารจริง ๆ พอสามีไม่อยู่ พ่อแม่สามีก็หาโอกาสรังแกพวกเขาเรื่อย เห็นชัด ๆ ว่าจงใจใส่ร้าย”