031

บทที่ 31 คืนเข้าหอ

ถังหว่านกับลู่หวยจิ่งสบตากัน สุดท้ายทั้งคู่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ

“แม่ ที่ผ่านมาแม่ลำบากมากจริง ๆ!”

ลู่หวยจิ่งรู้สึกขอบคุณแม่จากใจจริง นางเลี้ยงดูลูกทั้งหกคนจนเติบโตมาด้วยตัวคนเดียว ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

“จะลำบากอะไรนักหนา”

หวังต้านียิ้ม “ตอนนี้พวกเธอก็โตเป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว วันหนึ่งพอแม่แก่ไป ก็มีหน้าไปพบพ่อของพวกเธอแล้ว”

พูดจบ นางก็ตบแขนเสื้อเบา ๆ ก่อนลุกขึ้น “ในลานยังมีงานอีกตั้งเยอะรอแม่อยู่ พวกเธอสองคนคุยกันดี ๆ ล่ะ”

แม้หวังต้านีจะไม่ได้ลงทำงานในกองการผลิตเป็นประจำ แต่บางครั้งก็พาเด็ก ๆ ไปเก็บผักสำหรับเลี้ยงหมู ซึ่งยังแลกแต้มแรงงานได้บ้าง

พอนางออกไปแล้ว ถังหว่านถึงได้ยิ้มร่า ชี้ไปยังซองแดงที่วางอยู่บนเตียง “ลู่หวยจิ่ง เรามาแกะซองแดงกันเถอะ!”

“ได้”