เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย black_cat
ตอนที่ 572 นายยังเด็ก ฉันให้อภัย
“ฟอร์มของเจ้านั่นไม่ค่อยดีเลยแฮะ?” ยาคุบพูดด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า “รู้สึกว่าเขาเล่นแบบใจร้อนจังเลยนะ”
“อเลสซานโดร อายุ 19 ปี วิงสไปเกอร์ที่อายุน้อยที่สุดในการแข่งขันชิงแชมป์สโมสรโลกครั้งนี้” ลิเบอโร่พาเวลกำลังเปิดดูข้อมูลผู้เล่นของทีมเตรนติโน “คว้าแชมป์อิตาเลียนซูเปอร์คัพ 3 ปีซ้อน ไม่เคยพ่ายแพ้ในสังเวียนอาชีพเลย”
“ได้รับการยกย่องจากสื่อว่าเป็นผู้เล่นอัจฉริยะที่เก่งที่สุดในรุ่นเดียวกัน และเป็นผู้เล่นที่ใกล้เคียงกับนายมากที่สุด”
“มีพูดถึงฉันด้วยเหรอ?” เลออนหันไปมองพาเวล
“ในเมื่อเป็นตำแหน่งวิงสไปเกอร์ ถ้าพูดถึงคนที่เก่งที่สุดก็คงหนีไม่พ้นนายล่ะนะ”
“อืม ฟังแล้วรื่นหูดี” เลออนพยักหน้า “นายพูดต่อได้เลย”
“เขามีสภาพร่างกายที่ยอดเยี่ยมมาก ส่วนสูง 211cm เป็นวิงสไปเกอร์ที่สูงที่สุด แต่ในขณะเดียวกันก็มีความคล่องตัวสูง ทักษะด้านต่าง ๆ ก็อยู่ในระดับท็อป” พาเวลปิดสมุดพก “พูดตามตรงแล้ว เขากับคาเอเดฮาระ ไทจิถือว่าเป็นคู่แข่งที่รับมือยากที่สุดในการแข่งขันชิงแชมป์สโมสรโลกครั้งนี้เลยก็ว่าได้”
“ฟังดูอันตรายจังแฮะ” ยาคุบชะโงกหน้าเข้าไปใกล้อุชิจิมะ วากาโทชิและอาคุตสึ อาโออิ “แล้วคาเอเดฮาระ ไทจิล่ะ พวกนายคิดว่าสองคนนี้เทียบกันแล้วเป็นยังไงบ้าง?”
“ที่นายบอกว่าอเลสซานโดรฟอร์มไม่ดีเมื่อกี้ ไม่น่าจะใช่อย่างนั้นหรอก” อุชิจิมะ วากาโทชิพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เป็นเพราะไทจิเก่งมากต่างหาก เลยทำให้คู่แข่งของเขาดูงุ่มง่ามไปเลย”