เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย black_cat
ตอนที่ 564 พวกเราไม่แพ้หรอกน่า
“บ้าเอ๊ย~ สองทีมนี้แกร่งเป็นบ้าเลย!” นิตตะ โทโมฮิโระเดาะลิ้น
“ว้าวๆๆ พวกนายเห็นไหม? โชโยตอนนี้เก่งสุดๆ ไปเลย!” โบคุโตะ โคทาโร่ตะโกนอย่างตื่นเต้น “ฉันล่ะซาบซึ้งใจจริงๆ”
“ใช่ๆๆ เจ้าตัวเล็กที่อยู่ข้างๆ คาเงยามะสามารถยืนหยัดได้ด้วยตัวเองแล้วเนี่ย น่าทึ่งจริงๆ” มิยะ อัตสึมุยิ้มอย่างมีนัยยะ
เดิมทีทุกคนในทีมริวจินกำลังดูการแข่งขันระหว่างลูบลินกับมาเซมเบที่สนาม B อยู่ แต่ก็ไม่รู้ว่ามาโผล่อยู่ขอบสนาม A ตั้งแต่เมื่อไหร่ ส่วนเหตุผลที่พวกเขาไม่ได้ดูการแข่งขันในกลุ่ม B ต่อ ก็ง่ายมากผลการแข่งขันทางนั้นแทบจะรู้ผลกันอยู่แล้ว ทั้งเกมเหมือนเป็นการฆ่าล้างบางฝั่งเดียวมากกว่า
พวกริวจินไม่สงสัยเลยว่าพวกเขาจะเข้ารอบได้ ดังนั้นการมาดูการแข่งขันของสโมสรกลุ่ม A ใกล้ๆ จึงเป็นสิ่งที่จำเป็นมาก
สายตาของคุนิมิ อากิระจับจ้องไปที่คาเงยามะ โทบิโอะในสนาม ไม่คาดคิดเลยว่าอดีตเพื่อนร่วมทีมจากคิตางาวะไดอิจิจะได้มาเจอกันบนเวทีระดับโลก ยิ่งไปกว่านั้น หากทั้งเตรนติโนและริวจินสามารถผ่านรอบแบ่งกลุ่มไปได้ พวกเขาอาจมีโอกาสได้เผชิญหน้ากันก็เป็นได้
แม้ปมในใจระหว่างคุนิมิ อากิระและคาเงยามะ โทบิโอะจะคลี่คลายไปแล้ว แต่ความมุ่งมั่นที่อยากจะเอาชนะคาเงยามะ โทบิโอะกลับไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย
“ทุกครั้งที่ได้ยืนบนเวทีระดับโลก ฉันก็อดคิดไม่ได้ว่าเจ้าพวกนี้น่ากลัวชะมัด” ฮิรุกามิ ฟุคุโร่พูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด